Κιν/φικές προβολές 2019-2020

Οκτώβριος 29th, 2019

 

Νέος ελληνικός κινηματογράφος 1970-1990

Το πρόγραμμα των προβολών είναι:

 

 

4/11     ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, 1970 (Θεόδωρος Αγγελόπουλος)

 


     Η Αναπαράσταση είναι το κινηματογραφικό ντεμπούτο του σκηνοθέτη. Αποτελεί ταινία-σταθμό για τον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο, καθώς είναι η πρώτη ταινία που μεταβάλλει το καθιερωμένο "ευθύγραμμο" αφηγηματικό και σκηνοθετικό στιλιζάρισμα που χαρακτήριζε τον εμπορικό κινηματογράφο των προηγούμενων δεκαετιών.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε ένα ορεινό χωριό της Ηπείρου και αφορά την αστυνομική και δημοσιογραφική διερεύνηση του θανάτου ενός μετανάστη, που λίγες ημέρες μετά την επιστροφή του από τη Γερμανία δολοφονείται από τη γυναίκα του και τον εραστή της. Η δολοφονία -πραγματικό γεγονός- συμβολίζει το θάνατο ενός χώρου, ενός κόσμου.

Κέρδισε 5 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

 

18/11   ΕΥΔΟΚΙΑ, 1971 (Αλέξης Δαμιανός)

Μια ταινία-σταθμός στο ελληνικό σινεμά που οι Έλληνες κινηματογραφικοί κριτικοί το 1985 ανακήρυξαν   ως την "καλύτερη ελληνική ταινία όλων των εποχών".

Ο έρωτας ενός στρατιώτη και μιας πόρνης τους φέρνει αντιμέτωπους με μια πουριτανική κι εχθρική κοινωνία, που καταπνίγει τελικά την ατομική τους εξέγερση.

Βραβείο Α΄ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

 

02/12   ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΙΑΙΟΣ, 1973  (Τώνια Μαρκετάκη)

Ένα σφιχτοδεμένο ψυχολογικό, δικαστικό δράμα που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα κατά την ταραγμένη δεκαετία του 60, που εστιάζει περισσότερο στην ανάλυση των χαρακτήρων παρά στην καταγραφή των επίσημων αστυνομικών αρχείων. Η Μαρκετάκη επιχειρεί μια τολμηρή σύνθεση. Μια «αντιπαράσταση» της κοινωνίας και του ατόμου σε πολλαπλά επίπεδα χρησιμοποιώντας χωρίς δισταγμό πλήθος από διαφορετικές τεχνικές.

Μια κοπέλα μαχαιρώνεται θανάσιμα από έναν άγνωστο που αμέσως εξαφανίζεται. Ο ψυχολογικά διαταραγμένος δολοφόνος, συλλαμβάνεται και  ομολογεί. Στη δίκη που ακολουθεί, δεν καταδικάζεται, αλλά κλείνεται σε ψυχιατρείο για όλη του τη ζωή.

Τρία βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

 

16/12   ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ, 1972 (Παντελή Βούλγαρη)

Κοινωνική ηθογραφία που αποτυπώνει το ελληνικό γίγνεσθαι των αρχών της δεκαετίας του '70. Με οξύτητα σχολιάζονται οι σχέσεις υποταγής και εξουσίας του μικροαστικού περίγυρου, το στενά ελεγχόμενο πολιτικό πλαίσιο, σε μια εποχή σχετικής αλλά υπό προθεσμία οικονομικής ανάπτυξης, οι αντιλήψεις και τα ήθη των νεοελλήνων, η Αθήνα ως μοναδική διέξοδος στην ανέχεια και την εγκατάλειψη της επαρχίας και ο ασφυκτικός περιορισμός μιας  γυναίκας χαμηλής και εξαρτημένης κοινωνικοοικονομικής θέσης.

Τα μέλη μιας οικογένειας αποφασίζουν να κάνουν ένα προξενιό στην υπηρέτριά τους, που εργάζεται κοντά του δέκα ολόκληρα χρόνια. Ύστερα από την ημέρα της γνωριμίας της με τον υποψήφιο γαμπρό, συνειδητοποιούν πως θα χάσουν εντελώς τις πολύτιμες υπηρεσίες της και διαλύουν το προξενιό, επαναφέροντάς την στην άχαρη καθημερινότητα.

Κέρδισε 3 βραβεία στο φεστιβάλ Βερολίνου και άλλα 5 στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

 

13/01   Η ΦΟΝΙΣΣΑ, 1974 (Κώστας Φέρρης)

Η ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Παπαδιαμάντη, με αλλοιωμένη τη δομή της κλασικής αφήγησης εισηγείται μια ανανεωμένη σχέση με το ιστορικοκοινωνικό και λογοτεχνικό παρελθόν. Οι αισθητικές καινοτομίες, όσο και η κατάταξη των προσώπων ως εκφραστών μιας τάξης και όχι ως εξατομικευμένες περιπτώσεις συσχετίζονται με το κλίμα των αρχών της μεταπολίτευσης.

Κέρδισε τα βραβεία σκηνοθεσίας και γυναικείας ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

 

27/01   ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΊΡΙΔΟΣ, 1974 (Νίκος Παναγιωτόπουλος)

Ένα ιδιότυπο αστυνομικό νουάρ, όπου με πολλά σουρεαλιστικά στοιχεία σχολιάζονται η αναζήτησης της ανθρώπινης ταυτότητας, η αδικαιολόγητη δύναμη της κοινωνίας του θεάματος και της ενημέρωσης, όπως και η αντίδραση στη λογοκρισία της εξουσίας.

 Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων μιας ταινίας, ένας άγνωστος άνδρας μπαίνει μέσα στο πλάνο που κινηματογραφείται κρατώντας μια ομπρέλα, βαδίζει μέσα στη θάλασσα και εξαφανίζεται. Οι άνθρωποι της παραγωγής υποστηρίζουν ότι πρόκειται για διαφημιστικό τρυκ, αλλά ο μουσικός της ταινίας ερευνά το περιστατικό, προβληματίζεται και, αναπαριστάνοντας τη στιγμή της εξαφάνισης, εξαφανίζεται με τη σειρά του.

Η ταινία απέσπασε ένα μόνο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αλλά αναγνωρίστηκε από τους κριτικούς αρκετά χρόνια αργότερα.

 

10/02   ΤΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ ΑΚΟΜΑ, 1978 (Νίκος Νικολαΐδης)

Μια σκοτεινή ταινία, τρυφερή, μελαγχολική, νοσταλγική και ταυτόχρονα απέραντα σαρκαστική, κοινωνικά αιχμηρή και κυνική, που δίχασε το κοινό και γρήγορα έγινε ίσως η πιο cult ταινία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου.

Μια παρέα σαραντάρηδων συναντιούνται σε ένα σπίτι για να ξαναζήσουν τις αναμνήσεις από την οργισμένη τους νεότητα στη δεκαετία του ‘50. Οι ήρωες φέρνουν μαζί με τις αναμνήσεις τους και τις απογοητεύσεις τους. Τις πληγές που απέκτησαν όλα αυτά τα χρόνια, από φίλους που έχασαν, από τις προσωπικές πίκρες και τις αποτυχίες τους, τις ελπίδες και τα όνειρά τους, που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν.

Κέρδισε 4 βραβεία στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Φωτογραφίας από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Αθήνας

 

24/02   2 ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ, 1978 (Κώστας Φέρρης)

Ελεύθερη διασκευή της νουβέλας του Ντοστογιέφσκι Λευκές νύχτες.

Ένας δάσκαλος ωδικής και μια κοπέλα από άλλο κόσμο, ζουν την πιο τρελή ιστορία της ζωής τους, σε μια έρημη Αθήνα του Αυγούστου, που τυχαίνει αυτή τη χρονιά να έχει δυο φεγγάρια. Λυρική καταγραφή ενός "τρελού έρωτα", αλλά και των περιθωριακών τύπων που επιμένουν να κατοικούν την άδεια καλοκαιρινή Αθήνα.

Κέρδισε 3 βραβεία στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

 

09/03   ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ ΤΗΣ ΕΥΦΟΡΗΣ ΚΟΙΛΑΔΑΣ, 1978 (Νίκος Παναγιωτόπουλος)

Αλληγορική ταινία που σχολιάζει την παρακμή της αστικής τάξης και την κοινωνική αδράνειά της, σατιρίζοντας ταυτόχρονα τις κοινωνικές και πολιτικές δομές της Ελλάδας των τελών της δεκαετίας του ’70.

Ένας πατέρας και οι τρεις γιοι του κληρονομούν ένα αρχοντικό σπίτι μαζί με την υπηρέτρια. Απομακρύνονται από τα εγκόσμια για τα 7 επόμενα χρόνια και ενεργοποιούνται μόνο για να φάνε και να έρθουν σε ερωτική επαφή με την υπηρέτρια. Ο μόνος που αντιδρά είναι ο μικρότερος γιος, και αυτός όμως δε φαίνεται να έχει τη δύναμη να ξεφύγει από αυτήν την κατάσταση.

Η ταινία έλαβε το δεύτερο βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ του Λοκάρνο καθώς και το δεύτερο βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ του Σικάγο

 

23/03   HAPPY DAY, 1976 (Παντελή Βούλγαρη)

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο του Ανδρέα Φραγκιά “Λοιμός” αλλά και στην εξορία του ίδιου του σκηνοθέτη, το 1974, για έξι μήνες, στη Γυάρο. Με “ντοκιμαντερίστικο” ύφος, σουρεαλιστικά στοιχεία και με διάθεση να δει με ένα διαφορετικό τρόπο μια ζοφερή, παγιωμένη κατάσταση, επιτυγχάνει το πάντρεμα καλλιτεχνικής προσέγγισης και πολιτικής καταγγελίας.

Ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης σε ένα ξερονήσι αποτελεί το κολαστήριο των εξόριστων κρατουμένων. Ανακρίσεις, βία ψυχολογική αλλά και φυσική, καψώνια και βασανιστήρια, συνθέτουν την καθημερινότητα. Ένας κρατούμενος, που αρνείται να υποκύψει, υποβάλλεται σε βασανιστήρια και προσπαθώντας να αποδράσει πέφτει στη θάλασσα. Όταν η βασίλισσα επισκέπτεται το νησί, οι δεσμοφύλακες ανακαλύπτουν τον δραπέτη και τον δολοφονούν χωρίς δισταγμό.

Κέρδισε 3 βραβεία στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και βραβείο Καλύτερης ταινίας από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Αθήνας

 

06/04   ΤΟ ΒΑΡΥ ΠΕΠΟΝΙ, 1977 (Παύλου Τάσιου)

Κοινωνική σάτιρα που αναφέρεται στον οικονομικό μαρασμό της ελληνικής επαρχίας, την αστυφιλία και τη δυσκολία επιβίωσης στην Αθήνα και ένταξης στην οικονομική πραγματικότητα για το μέσο εργαζόμενο.

Το σύγχρονο οδοιπορικό ενός νέου που φεύγει από το χωριό του για να μη γίνει γκαρσόνι και έρχεται στην πρωτεύουσα. Η νοοτροπία του μικροϊδιοκτήτη χωριάτη που κουβαλάει μια ζωή δεν του επιτρέπει να συμβιβαστεί στην καινούργια πραγματικότητα, όμως τελικά η ζωή τον αναγκάζει να γίνει αυτό που ήθελε να αποφύγει αλλά και να συνειδητοποιήσει την ταξική του θέση και τα καθήκοντα που του αναλογούν.

Κέρδισε 6 βραβεία στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και βραβείο Καλύτερης ταινίας από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Αθήνας.

 

27/04   ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΕΙΝΑΙ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΙ, 1981 (Φρίντα Λιάππα)

Μια ταινία που προσεγγίζει το γυναικείο ζήτημα με ένα βλέμμα ερωτικό, υπαρξιακό και ψυχαναλυτικό. Οι παθολογικές σχέσεις εξάρτησης των ηρωίδων έχουν σημαδευτεί από έναν καταπιεστικό και χειριστικό, επαρχιακό περίγυρο. Η ιστορία εντάσσεται στο χώρο και το χρόνο της Αθήνας της μεταπολίτευσης με τη νέα γενιά να εισβάλλει ορμητικά στο προσκήνιο, υπογραμμίζοντας ακόμα περισσότερο την αντίθεση με την παλιά.

Δύο μεγαλοκοπέλες και αδελφές οι οποίες μεγάλωσαν στην επαρχία τώρα ζουν στην Αθήνα. Είναι ακόμα παρθένες και εξαρτημένες η μία από την άλλη. Ο μοναδικός τους συγγενής, λείπει χρόνια στο εξωτερικό. Όταν γυρίζει και τις επισκέπτεται, η μεταξύ τους ισορροπία διαταράσσεται και καταλήγουν στον απόλυτο διαχωρισμό.

Κέρδισε 4 βραβεία στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και βραβείο Καλύτερης ταινίας από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Αθήνας

 

11/05   ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ, 1980 (Παύλου Τάσιου)

Κινηματογραφική μεταφορά ενός πραγματικού εγκλήματος που συνέβη στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 1973 και απασχόλησε τη μεταπολιτευτική δημοσιότητα.

Η περιγραφή των συμβάντων δεν γίνεται με ιστορική ακρίβεια και ούτε ακολουθείται κάποιο ντοκιμαντερίστικο στυλ καθώς ο σκηνοθέτης θέλει να τονίσει ότι η πράξη του δολοφόνου ήταν μια απελπισμένη αντίδραση κατά του συστήματος που τον καταπίεζε και στόχευε στην εξόντωσή του. Η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι νοσηρή με σκηνές που παραπέμπουν στην αρχαία τραγωδία, αναπαριστώντας έτσι το κλίμα κατά τη δικτατορία  με κύρια χαρακτηριστικά τη φτώχεια, την αστυνόμευση και τους χαφιέδες.

Κέρδισε 5 βραβεία στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

 

25/05   ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ, 1979 (Βασίλης Βαφέας)
 

Η ταινία είναι μια κωμωδία χαμηλών τόνων που αναφέρεται στις εργασιακές σχέσεις και στη διαδικασία αλλοτρίωσης των στελεχών.
 

Ένας  νέος χημικός αρχίζει την καριέρα του σε μία μικρή φαρμακευτική εταιρεία οικογενειακού τύπου και στη συνέχεια προσλαμβάνεται σε μια θυγατρική πολυεθνικής. Πέρα από τις διαφορές στον τρόπο οργάνωσης των δύο εταιρειών, και στις δύο περιπτώσεις ο ήρωας έρχεται αντιμέτωπος  με τον καθημερινό παραλογισμό των μηχανισμών εξουσίας, μέχρι που γίνεται και ο ίδιος μέρος αυτών των μηχανισμών και φορέας του παραλογισμού.
 

Η ταινία απέσπασε βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Comments are closed.